Nationals winnen de World Series: 8 lessen voor de Diamondbacks.

Voor even waren we allemaal fan van de Washington Nationals, de “underdog” in deze World Series die de Houston Astros wel moesten winnen. Een Diamondback-fan kan zich verheugen over deze overwinning van de Nationals, een team uit de National League dat ook nog eens een spelersrooster had vol voormalige Diamondbacks als werpers Max ScherzerPatrick Corbin, Daniel Hudson, Fernando Rodney (de Nationals heetten de Montreal Expos toen hij zijn debuut maakte in de MLB) en slagmannen Adam Eaton en Gerardo Parra. Dat is alvast les één: 6 van de 25 spelers die de World Series wonnen droegen ooit het “sedona red”, met andere woorden: elk team herbergt waarschijnlijk meerdere spelers die kunnen bijdragen aan een wereldtitel. Een belangrijk besef. Overigens is Mike Rizzo, de Algemeen Manager van de Nationals, een voormalig hoofd scouting van de Diamondbacks.

Geld. Altijd belangrijk natuurlijk.

De Nationals worden zogenoemd opgehemeld als de David die Goliath versloeg, maar helemaal “klein” is dit team natuurlijk niet: hun actieve spelersrooster is met bijna 156 miljoen dollar één van de allerduurste in de MLB (nummer 4) en derhalve zelfs net iets duurder dan die van de Houston Astros. De afgelopen jaren behoorde Washington sowieso tot de teams die het meeste geld uitgaven aan salarissen, al mogen we daarbij wel vermelden dat ze maar weinig misperen hebben gemaakt (in tegenstelling tot de Diamondbacks): dit seizoen waren de belangrijkste spelers, werpers Stephen Strasburg (de MVP van de World Series), Max Scherzer, Patrick Corbin en slagman Antony Rendon goed voor bijna 100 miljoen dollar aan salaris. Misschien maar gelukkig dat Bryce Harper zijn megacontract tekende in Philadelphia, want zo was er budget voor Patrick Corbin. Het geeft aan dat geld uiteraard belangrijk is voor succes, maar nog belangrijker is dat het goed wordt gespendeerd. Er zit natuurlijk wel een enorm risico aan: letterlijk voor hetzelfde geld had dit seizoen minder fortuinlijk kunnen lopen en dan had Washington ongetwijfeld aan een “rebuild” of “retool” gezeten deze winter. Vraag dat maar aan de Diamondbacks die na een mislukt 2018 en een redelijk teleurstellend verlopen NLDS in 2017 besloten om stukje bij beetje de duurdere spelers van de hand te doen, danwel via ruil of hen te laten lopen in “free agency”. Les twee: geen titel wordt gewonnen zonder de bereidheid geld te spenderen.

Wild Card. De reddingsboei voor succes.

Het klinkt nu prachtig dat Washington het seizoen begon met een 19-31 reeks (0.380) en uiteindelijk via een Wild Card de World Series wint. Maar we moeten nu niet ineens doen alsof de Nationals onderdeel waren van een sprookjesverhaal. Toen het honkbalseizoen begon eind maart 2019 stonden de Nationals na de Dodgers, Phillies, Cardinals en Cubs als nummer vijf genoteerd bij de wedkantoren in de National League en als tiende voor de World Series. In andere woorden, Washington Nationals was gewoon één van de favorieten, ook al zij het geen topkandidaat. Dat ze na 50 wedstrijden zó slecht er voor stonden was dan ook iets om je voor te schamen. Twee weken voor het einde hadden ze dat weer rechtgebreid en liepen ze op koers voor een Wild Card. Het was dus ook niet zo dat ze zich op het nippertje plaatsten voor de play-offs, dat kan ook niet met 93 overwinningen. Wel hadden ze een erg lastig schema de laatste twee weken (onder andere Twins, Cardinals, Phillies, Braves) en dat ze zich zo “makkelijk” plaatsten voor de play-offs was knap. Het was ongetwijfeld een voorbode van de goede vorm waarin het team verkeerde sinds de All Star Break. Belangrijker echter is dat de Washington Nationals laten zien dat plaatsing voor een Wild Card er toe doet. De Wild Card is een zenuwleidend spektakelstuk, misschien wel de spectaculairste post-seasonwedstrijd, waarin beslist wordt wie van de niet-regiowinnaars mee mag doen aan de Division Series. De Nationals wonnen deze wedstrijd maar net, op het nippertje, in de “bottom 8”. Een flinke dosis geluk en dat gepaard met precies op het juiste moment pieken maakte van de Washington Nationals een uiterst gevaarlijke opponent. Les drie: de Wild Card doet er aan toe, al moet je wel vantevoren in uitstekende vorm verkeren als team.

Kleine markt, grote kraam.

We zijn er nog niet helemaal uit, want daarvoor is de “franchise” nog te jong en het aantal winnende seizoenen nog te mager, maar de algemene opvatting is dat de Washington Nationals in een zogeheten “kleine markt” opereren. Hoe kleiner de markt, hoe minder het team waard is en waarschijnlijk minder geld heeft te spenderen. Phoenix is een vrij grote metropool, maar de lokale sportteams leven niet echt. Veel Amerikanen in Phoenix komen van andere staten en blijven trouw aan hun sportteams van aldaar. De Arizona Diamondbacks opereren derhalve in een “kleine markt”. De Washington Nationals, en nog niet zo heel lang geleden de Kansas City Royals, laten zien dat dit niet succes hoeft te hinderen. Sterker nog, de Washington Nationals zaten qua toeschouwersaantal dit jaar net onder de 28.000, en was daarmee 16e van de 30 teams, mede dankzij het grote aantal American League teams dat mee doet voor spek en bonen: in vergelijking met teams uit de National League had het alleen meer toeschouwers dan Miami, Pittsburgh, Cincinnatti en Arizona (slik…). Les vier: ondanks het belang van geld, ook teams uit de kleinere markten hebben nog altijd een kans om de World Series te winnen.

Maak van je beste starters je beste relievers.

De Washington Nationals waren in 2019 een team met één gigantisch zwakke plek: de “bullpen” oftwel “reliever corps”, zij die de startende werpers dienen te vervangen en de overwinning veilig moeten stellen. Zowel qua totaal aantal overwinningen als totaal aantal verliezen behoren de “relievers” van de Washington Nationals in 2019 steevast tot de slechtsten in de MLB. Het aantal “saves” is weliswaar gemiddeld maar als we kijken naar fWAR zien we een 0.9, net iets beter dan de New York Mets en Phillies (teams die teleurstelden dit seizoen) en de slechtst presterende teams in de MLB. Het maakte ook niet uit wat de Nationals probeerden, al jaren lijkt er een soort van vloek te liggen op relievers. Dus gebruikte manager Dave Martinez logischerwijs vooral zijn starters als relievers in de post-seasonwedstrijden als hij dit kon. Max Scherzer, Stephen Strasburg en Patrick Corbin waren niet alleen ’s werelds beste rotatie maar ook ’s werelds beste “reliever corps”. Ook kwam het de Nationals dit seizoen goed uit dat het een uitstekend seizoen kreeg van vierde starter Aníbal Sánchez, die goed was voor twee uitstekende starts in de NLCS en NLDS en de schade redelijk beperkt hield in één wedstrijd in de World Series. Verder waren ook Sean Doolittle en Daniel Hudson uitermate belangrijk. De eerste verloor dit seizoen weliswaar zijn “closer”-job maar was nog redelijk betrouwbaar in zijn optredens. Daniel Hudson werd dit seizoen door de Los Angeles Angels gedumpt vlak voor het begin van het seizoen, tekende een éénjarig contract bij de Toronto Blue Jays en werd eind juli na een aantal uitstekende maanden geruild naar de Washington Nationals. Hij zette zijn goede vorm voort en was de man die de laatste Houston Astros uitgooide om zo de wereldtitel veilig te stellen. Mooi dat deze voormalige Diamondback, die tweemaal een Tommy John-procedure onderging, dit klaarspeelde. Voor hem ligt ongetwijfeld een mooi contract klaar volgend seizoen bij een team. Les 5: drie topstarters, een redelijk betrouwbare reliever en een goede closer is voldoende voor een World Series overwinning. Ik denk terug aan 2017, toen de Arizona Diamondbacks met Zack Greinke, Patrick Corbin, Robbie Ray, Zack Godley en Taijuan Walker gewoon vijf uitstekende starters hadden. Archie Bradley had een topseizoen. Misschien misten we een topper als closer: Fernando Rodney was gewoon “too shaky”, al kreeg hij het meestal wel met veel pijn en moeite voor elkaar.

Zelf opgeleide slagmensen.

Uiteindelijk heeft men natuurlijk ook een aantal geweldige slagmensen nodig. En dat had Washington het hele jaar door. Anthony Rendon (3B) had met een OPS+ van 153 een seizoen van MVP kaliber. Juan Soto (LF) (138 OPS+) liet in zijn tweede seizoen in de MLB zien dat hem een grote toekomst wacht. Trea Turner (SS) behoort al een aantal jaar tot de betere spelers in de MLB en Adam Eaton (RF) heeft zijn defensieve kwaliteiten wat verloren maar keerde terug tot prima statistieken in het slaggebied. Brian Dozier (2B) speelde beter dan verwacht en Kurt Suzuki (C) beleefde een tweede jeugd. Twee van de belangrijkste mensen waren echter Howie Kendrick, de multipositionele veteraan, die maar belangrijke punten bleef binnenslaan (142 OPS+!!!) en Gerardo Parra. De laatste was geen wonder op het veld, die jaren heeft hij al ver achter zich gelaten, maar was een graag gezien persoon in het clubhuis en wist de “baby shark” in te zetten als een soort rally. Ook zo’n gangmaker wordt gewaardeerd in het honkbal. Daarbij mag Victor Robles (CF) niet vergeten worden die defensief uitstekend zijn mannetje stond. Eigenlijk verkreeg Washington alleen ondermatige productie van hun 1B positie waar Matt Adams en Ryan Zimmerman vooral tegen zichzelf speelden. Geen wonder dat naarmate het seizoen vorderde men steeds vaker Kendrick zag op deze positie. Les 6: een slagopstelling waarin de eerste 4-5 man een OPS+ van boven de 100 hebben, waarvan 3 ver boven het gemiddelde (> 130 OPS+) , en de rest niet al te veel uit de toon valt moet voldoende zijn voor een World Series. Geen gemakkelijke opgave en het antwoord daarvoor moet vooral komen uit de eigen opleiding (of slim ruilen, maar dat is lastig), want in “free agency” zijn dit soort slagmensen veel te duur. Dat is dan ook gelijk les 7: vergeet vooral de eigen opleiding niet. Met Stephen Strasburg, Anthony Rendon, Juan Soto, Victor Robles en Trea Turner (in 2015 verkregen via een ruil) hadden de Washington Nationals zo 5 van de 9 basisposities bezet met spelers uit het eigen “Minor League”-systeem. In 2015 waren de D-Backs op de goede weg toen het zelf opgeleide talent, Paul Goldschmidt, A.J. Pollock, David Peralta en Ender Inciarte, een uitstekende “top-of-the-order” combinatie was. Maar toen ontbraken de goede werpersprestaties terwijl er verder geen goede andere veldspelers werden aangetrokken. Wellicht een gemiste kans.

Momentum.

Al met al zijn dit behoorlijk wat lessen en niet zo maar geleerd. Daarbij moet ook de kanttekening worden gezet dat de Washington Nationals volgend jaar voor een zware opgave staan om het succes te herhalen. Sowieso zullen ze topspeler Anthony Rendon kwijtraken. Hij zal één van de grootste contracten ooit ondertekenen als een “free agent”. Ook Stephen Strasburg is waarschijnlijk weg omdat hij gebruik maakt van een speciale clausule in zijn contract waardoor hij mag weg. Wel is er nog de mogelijkheid dat hij terugkeert. Van een aantal andere vertrekkenden is het de vraag of men nog zo een geweldig seizoen van hen kan en mag verwachten (Kendrick, Asdrubal Cabrera, Hudson), terwijl anderen worden bedankt maar niet zullen terugkeren (Dozier, Rodney, Yan Gomes, Parra, Adams). De andere jonge jongens als Soto en Robles zullen het touw moeten trekken op het veld, gesteund door Corbin en Scherzer als werpers, wellicht met de terugkeer van Strasburg. In Las Vegas geloven ze er wel in, op dit moment staan de Nationals als vierde genoteerd om de World Series van 2020 te winnen, maar de meeste honkbalfans zullen hun geld op een ander team inzetten.

En voor ons, Diamondback-fans, behalve de lessen die we kunnen leren, wat blijft ons nog meer bij? Ongetwijfeld die wedstrijd waarin we World Series MVP Stephen Strasburg volledig van het veld sloegen. Les 8: iedereen kan van een World Series kampioen winnen in het seizoen dat deze kampioen wordt, dus waarom zou je het zelf ook niet kunnen winnen? Als alles maar op het juiste moment samenvalt. Moeilijk, maar niet onmogelijk.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s